Op mijn blog eerder dit jaar dat ik mijn studie aan de Pabo heb afgerond, kreeg ik de reactie of ik toch wel zou blijven bloggen. Nu een half jaar later, snap ik waar die opmerking vandaan komt. Wanneer ik kijk naar wat ik het laatste half jaar heb geschreven, is dit heel weinig. Terwijl ik het schrijven toch heel leuk vind. Wat ik wel merk is dat wanneer ik ga schrijven, ik me soms realiseer dat ik dat het jaar ervoor ook heb geschreven. Dat Sinterklaas weer gaat komen en dat dat zo leuk is, of dat de natuur in de herfst zo mooi gekleurd is. Dat ik eigenlijk dus in herhaling val.
Maar wanneer je daar te lang over gaat nadenken, word je bijna depressief. Alles is een herhaling. Iedere dag wordt je weer wakker, ga je ontbijten… En dat is eigenlijk juist hartstikke fijn!
Dus dat ik ook ieder jaar vertel over de Sinterklaas die aankomt en over de enthousiaste gezichten bij het kerstdiner in de klas, dat mag dus gewoon. Ja, dan val ik in herhaling. Maar wat is daar mis mee?
Van de week las ik een stukje over mensen die rigoreuze keuzes, beslissingen nemen in hun leven. Dat ze alles anders willen. Maar dat ze zich na een aantal jaar realiseren dat ze precies hetzelfde met hun leven hebben gedaan, waarvan ze zeiden dat ze het anders wilden gaan doen.
Veel dingen in het leven zijn herhalingen van acties die je ervoor ook al hebt gedaan, maar het is aan jou hoe je er tegen aan kijkt.
Dus wellicht lees je hier in het vervolg een stukje waarvan je denkt, dat ken ik al, maar dan is het aan jou wat je er mee doet en aan mij om te kijken of ik het vanuit een ander gezichtspunt kan beschrijven, of gewoon lekker in herhaling wil vallen.
Tot schrijfs,
Juf Wassenaar
